بزرگترین تصمیم زندگیم را گرفته ام...

حدیث عشق و دوری ، دورترین حدیث ماست .

همچنان شبها سر بر چارچوب پنجره خیس از اشک میگذارم

و راه را به دنبال تو ،

 صدای گامهای تو و آن نگاه مهربانت میپویم .

صد حیف و هزاران حیف

 که چشمانم دیگر سویی برای جستجو گوشهایم نایی برای شنیدن

و دستانم رمقی برای در آغوش گرفتن ندارند ،

 که گاه آمدنت به پیشوازت بیایم .

 تنها تحفه ام قلب پاره پاره ام است که آن نیز متعلق به توست .

زودتر بیا ، جانم فدایت .

در خواب خدا را ديدم. خدا پرسيد :

 ميخواهي با من گفتگو کني ؟

در پاسخش گفتم : اگر وقت داريد ؟

 خدا خنديد و گفت :

وقت من بي نهايت است ...

در ذهنت چيستکه ميخواهي از من بپرسي ؟

پرسيدم :

 چه چيز بشر شما را سخت متعجب ميسازد ؟

 خدا پاسخ داد :

 اينکه آنها از کودکي شان خسته ميشوند و

عجله دارند که بزرگ شوند

و بعد دوباره پس از مدت ها ،

 آرزو ميکنند که کودک باشند .

اينکه آنها سلامتي خود را از دست ميدهند

تا پول به دست آورند و بعد پول...

به تنها کسي که فکر نمي کنم خودمم...اما تو...

 فکر ميکنم توي همين لحظه ها به تنها کسي که فکر نميکني

 من هستم....

يادمه يه شبي

 که فکرت داشت ديونم ميکرد داشتم به اين نتيجه مي رسيدم

که يه رابطه يه طرفه فايده نداره...

داشتم با خودم کنار مي اومدم...

اما تو يادته چي گفتي؟...

اي کاش همون روز بهم ميگفتي که چرتکه زندگيت منو زياد آورده...

کاش اون روز ميگفتي ترازوي زندگيت جايي براي من نداره

سلام عزیزایه دللللللللمممممم

ساله خوبو خورمو از این جور چیزا دیگه...

به همه عزیزانم ساله جدید رو با شکوه و با طراوتی نو وبدون غم و

 غصه ارزومندم

اگه روزی نگاه کردی نبودن کسی بهتراز بودن کسی هست

چشاتو ببندو بشین اگر چشمات خیس شود

بدون هنوز دوسش داری پس رهاش نکن

*******

ویرانه نه ان است که جمشید بنا کرد

ویرانه نه ان است که فرهاد فرو ریخت

 ویرانه دل ماست که با هر نگه تو صد بار بنا گشت و باز فرو ریخت

*******

خیلی سخته اونی که امدو کردت دیونه حوسهاش وقتی تموم شد

 بگه پیشت نمی مونم

*******

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند ستایش کردم 

 گفتند خرافات است عاشق شدم 

 گفتند دروغ است گریستم 

 گفتند بهانه است خندیدم

گفتند دیوانه است دنیا را نگه دارید 

 می خواهم پیاده شوم

یکی از استادش پرسيد:عشق چست؟ استاد در جواب گفت:

به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور

اما در هنگام عبور از گندم زار،

 به ياد داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني.

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.

استاد پرسيد:چه آوردي؟و شاگرد با حسرت جواب داد:هيچ!

هر چه جلو ميرفتم،خوشه هاي پرپشت تر ميديدم و به اميد پيدا كردن پرپشت ترين،

تا انتهاي گندم زار رفتم. استاد گفت:عشق يعني همين.

از خداوند خواستم تا غرور را از من بگيرد. گفت:

« نه! بازگرفتن غرور کار من نيست..بلکه اين تويی که بايد آن را ترک کنی.»

 گفتم پس کودکان و انسانهای معلول را شفا ببخش. گفت:

« نه! روح کامل است و جسم زودگذر..مهم روح آنهاست برايم.»

 خدايا به من شکيبايی عطا فرما. گفت:

« نه! شکيبايی دستاورد رنج است..به کسی عطا نميشود.آن را بايد بدست آورد.»

 پس به من سعادت ببخش ای بخشنده بزرگ. گفت:

« نه! بازهم نه!خود بايد متعالی شوی..اما تورا ياری ميدهم تا به ثمر بنشينی.»

 موفق باشین

من با خیال  تو هر شب نشسته ام ، سرگرم گفتگوی تو با نای خسته ام

افسرده آتش دلم از رنج روزگار ، اکنون ز هرچه رنج و بلا بود رسته ام

عمرم تباه گشت و بهارم به سر رسید ، دیگر در امید بر این سینه بسته ام

در رهگذار کوی تو جز حسرت و دریغ ، آخر چه بوده قسمت قلب شکسته ام

از بس جفا کشیدم و غم خورده ام دگر ، پیوند مهرت از دل غمگین گسسته ام

یارب روا مدار به دل درد عاشقی ، با قیمت جوانی از این دام رسته ام

**********

ز دستت میکنم فریاد ای دل ، تو دادی هستی ام بر باد ای دل

زبس که خون خود دادی به خوردم ، شدم در کار خود استاد ای دل

دعا کردن بود کارم شب و روز ، که تا گردی ز غم آزاد ای دل

اگر از دست یارت در عذابی ، خدا بستاند از او داد ای دل

بیا محض خدا و خاطر من ، ببر این عشق را از یاد ای دل

مکن پروا برون کن مهرش از دل ، که گردد خانه ات آباد ای دل

از آن ترسم کند این عشق آخر ، برایت دردسر ایجاد ای دل

**********

عمری است تا فتاده ام اندر بلای دل ، یا رب چو من مباد کسی مبتلای دل

زاهد به قصد خانه و عارف به عزم یار ، آن در قفای قافله وین در قفای دل

در دام عشق هر که به افسون دل فتاد ، داند که من چه می کشم از ماجرای دل

در بزم بی دلان که خرد هیچ کاره است ، پس امر، امر دل بود و رای ، رای دل

**********

تو عشق منی قبله مانوس نمازی ، مستانه ترین دلخوشی و رازو نیازی

فهم تو به پابوس جنون می کشد آخر ، پیچیده ترین مساله ای ، آه...تو رازی...

من بی سروسامان شده ی دست جنونم ، ویران شده ای مست که ویرانه بسازی

ساز دل من زخمه به دست تو سپرده است ، حیف است که ننشینی و دل را ننوازی

دست منو دامان تو هیهات که مانده است ، تا دامن تو پیچ و خم راه درازی

باید که دلم واضح و روشن بنویسد ، تو اوج و فرودی تو نشیبی تو فرازی

می خواستم از حال خودم با تو بگویم ، شاید که منه سوخته دل را بنوازی

*